( มันสั่งให้ผมคลุมดำ มันเป็นแม่ผมคับ)

เอ่อออ...ผมก็ไม่รู้อีกว่าจะอัพไรให้มันดี
ผมขอเผามันก็แล้วกันนะคับ

ผมว่ามันนิสัยเหมือนโซมะ เคียวนะ ในเรื่องฟุตบาสเก็ตน่ะ
ดื้อด้าน เจ้าอารมณ์ เอาแต่ใจ ( เพราะมันลูกคนเดียว ก็เลยมีแค่คนเทิดทูนมัน )
มันเป็นเหมือนลูก และหลานผู้บังเกลิดเกล้านะคับ มันอยากได้อะไรก็ได้แม่งทุกอย่าง
( เกิดอาการอิจฉา และหมั่นไส้ใน นิดๆ )
มันก็เลยเกิดอาการไม่เอาไหน เรียนก็ห่วยที่สุดในบ้าน
พอเกรดพุ่งดันเก่งที่สุดในบ้าน ไม่ค่อยจะเชื่อฟังชาวบ้าน

ตอนมันโดนเทศน์น่ะ เข้าหูซ้ายยยยยย ทะลุหูขวา เข้าหูหมา ทะลุหูแมวววววว
แถมยังขี้เกียจเรียนตั้งแต่อนุบาล ยั้นมัธยม
ไม่รู้มันไปสรรหา ข้ออ้างหยุดเรียนมาจากไหน คิดแล้วละเหนื่อยใจกะมัน
ไม่รู้มันได้เกรดดีมายังไง ( ข้าน้อยขอคาราวะ )

ผมไม่ถูกชะตากะมัน มาตั้งแต่เด็กและ
ก็อาเค้าใช้ให้ผมแกว่งแปลให้ ทีนี้ผมดันใช้บาทาแกว่ง
แกว่งไป แกว่งมา เกิดอาการมันขั้นรุนแรง มันก็เลยตกแปลคับทุกท่าน ๕๕๕
ผมละขำกลิ้งเลย ดีนะที่มันไม่ตาย

สงสัยมันเรียนเก่งเพราะผมน้ะ ถ้าไม่ตกแปลมันคงห่วย

แต่ผมชอบมันอยู่อย่าง
ไม่ว่าจะหกล้ม มอมแมมกลับมาบ้านยังไง ผมก็ยังไม่เคยเห็นน้ำตามันเลย

แผลเก่ายังไม่ทันจะหาย แผลใหม่มาอีกละ
ไม่รู้สิคับ ตอนเด็กนะ มันเป็นอะไรที่น่าเอาถ่านหยัดปาก
ซนยิ่งกว่าลิง มีอะไรมันเล่นหมด

ผมเล่นบาส มันก็มาเล่น ทั้งที่ตัวกะเปี๊ยก ชู้ดก็ไม่ถึง
ต้องใช้ท่าไม้ตาย "ควักกะปิ"

พอผมเล่นบอล มันก็เล่นด้วย
ผมให้มันเป็นโกล์คับ เพราะผมจะได้เตะอัดมัน ๕๕๕ ซะใจอย่างนึง
แต่มันก็ดีน้ะ เห็นลูกแรงๆ มามันวิ่งเข้าบ้าน เหอะ ๆ น้องตู

แล้วแผลที่แรงสุดมาจาก "รถจักรยานล้ม"
อันนี้ไอ้เอเป็นคนทำคับ ตอนนั้นรวมหัวกันแกล้ง เอ้ยสอนปั่นจักรยาน
เล่นซะฟันหักเลย มันเลิกขวดนมได้ก็ตอนนั้นแหละคับ

เล่นเอาเลิกปั่นไปนาน ต้องเพิ่มอุปกรณ์เสริม "สามล้อ" คับ

ผมรู้ละ ทำไมมันไม่ร้องไห้ ตอนได้แผลกลับมาบ้าน
มันก็คงจะชิน กะการที่โดนพวกพี่ชายที่แสนดีอย่างผม และไอ้เอแกล้งนั่นเองคับ

เพราะฉะนั้นคุณอาจจะไม่แปลกใจเลย ว่าทำไม มันชอบคิดแผนแกล้งชาวบ้าน
( ถ้าไม่รู้ก็ไปตายซะไป๊ ติดมาจากพวกผมนั่นแหระ )

โม้มากไปหน่อย แต่นี่ละ น้องสาวตู

เหอะๆๆ สุดท้ายแล้วคับ ( กว่าจะทำออกมาได้ขนาดนี้ ผมเกือบตาย )

น้องสาวตูไม่มีเจ้าของ อย่ามาทำตัวเป็มเจ้าเข้าเจ้าของน้องสาวตู

ตูหวงโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

เอ้อ... แต่คงไม่มีใครมากล้าจีบมันหรอกมั้ง
นิสัยดี๊ดี โอ้ ไปดีกว่า

คำเตือนจาก พี่ชายที่แสนเลวในสายตาน้องตัวเอง
( เอ้อ...ก็น่าคิด )

ท้องฟ้า แผ่นดิน และผืนน้ำ

ทำไมเวลาที่ฝนตก เรามักจะคิดถึงคนที่เรารัก เราผูกพัน
และบางครั้งก็รู้สึกเหงาด้วย

เมื่อก่อนนี้ ท้องฟ้า แผ่นดิน และผืนน้ำ เป็นเพื่อนรักกัน
ทั้งสามอยู่ใกล้ชิดติดกัน จนกระทั่งโลกได้กำเนิดพืชและสัตว์ขึ้น
แผ่นดินและผืนน้ำก็มัวแต่ดูแลเอาใจใส่พืชและสัตว์
จนละเลยและไม่สนใจท้องฟ้า ท้องฟ้าก็เริ่มรู้สึกน้อยใจ
และถอยตัวห่างออกไป ห่างออกไปทุกที ทุกที

จนถึงวันที่มีนกตัวแรกออกโบยบิน
แผ่นดินและผืนน้ำจึงได้รู้ว่าท้องฟ้าได้จากไปไกลแสนไกล
แผ่นดินและผืนน้ำพยายามส่งเสียงเรียกท้องฟ้า
แต่ท้องฟ้าอยู่ไกลมาก เลยไม่ได้ยิน

นกตัวนั้นจึงอาสาที่จะไปบอกกับท้องฟ้า
นกก็บินขึ้นสูง สูงขึ้น สูงขึ้น และส่งเสียงเรียก
แต่เสียงนกนั้นเบาเกินไป ไปไม่ถึงท้องฟ้า
แต่นกก็สัญญาว่า ต่อไปนี้นกทุกตัวจะบินขึ้นสู่ท้องฟ้า
เพื่อนำข่าวจากแผ่นดินและผืนน้ำไปบอก

ผืนน้ำและแผ่นดินรู้สึกเศร้าใจที่เพื่อนได้ห่างออกไปไกล
และคิดถึงเพื่อนเหลือเกิน ผืนน้ำพยายามที่จะม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นครั้งแล้วครั้งเล่า
แผ่นดินพยายามยกตัวสูงจนตั้งตระหง่าน
แต่นั่นก็ยังสูงไม่พอ ยังไม่ใกล้ท้องฟ้า

พระอาทิตย์ซึ่งเฝ้ามองดูเหตุการณ์มาโดยตลอด
ก็บอกกับทั้งสองว่า "เราอาจจะช่วยพวกเจ้าได้"
พระอาทิตย์จึงอาสาช่วย โดยการส่องแสงลงมายังผืนน้ำและแผ่นดิน
ทำให้ระเหยกลายเป็นไอ ลอยไปรวมตัวกันเป็นก้อนเมฆ
ลอยขึ้นไปบอกข่าวแก่ท้องฟ้า เล่าเรื่องราวต่างๆเป็นรูปตามที่
แผ่นดินและผืนน้ำได้พบเจอมา และบอกว่าแผ่นดินและผืนน้ำคิดถึงมาก
อยากให้ท้องฟ้าลงมาสนิทแนบชิดเหมือนเมื่อก่อน

ท้องฟ้าได้รับรู้เรื่องราว ก็รู้สึกเสียใจ แต่ก็กลับลงไปไม่ได้
"ฉันกลับลงไปไม่ได้หรอก เพราะฉันเติบโตขึ้น และอยู่สูงเกินไป
ลงไปไม่ได้แล้ว ฉันได้แผ่ขยายตัวเองจนกว้างขวาง
ที่ฉันทำได้ก็เพียงแต่เฝ้ามองดูอยู่ไกลๆ
และโอบกอดแผ่นดินและผืนน้ำไว้อย่างอ่อนโยนเท่านั้น
และถึงแม้จะมีนกบินมาส่งข่าว แต่ฉันก็ยังคิดถึงแผ่นดินและผืนน้ำ
และอยากจะบอกกับทั้งสองว่า ฉันเองคิดถึงเพื่อนมากมายเพียงใด"

ก้อนเมฆก็ตอบว่า "อยู่บนนี้นานๆก็เหงาเหมือนกัน บางทีก็อยากกลับลงไปข้างล่างบ้าง"

ท้องฟ้าเลยบอกว่า "ฉันก็เหงาเหมือนกัน แต่ว่าฉันกลับลงไปไม่ได้
แต่เจ้าลงไปได้นี่ ถ้าอย่างนั้นฉันจะส่งเจ้ากลับลงไป
และความคิดถึงของฉันก็หนักมากพอที่จะส่งพวกเจ้าลงไปหมดทั้งท้องฟ้า"

จากนั้นก้อนเมฆทั้งหมดก็รวมตัวกัน
และรวมเข้ากับความคิดถึงอันมากมายของท้องฟ้า
แล้วตกลงมาเป็นหยาดฝน ส่งผ่านความรัก ความคิดถึงมายังแผ่นดินและผืนน้ำ

จึงไม่แปลก ถ้าเมื่อใดที่ฝนตก แล้วเราจะรู้สึกคิดถึงคนที่เรารัก
คนที่เราผูกพัน และบางครั้ง ท้องฟ้าก็ส่งความเหงาลงมาด้วย

ไปเอามาจาก
http://www.whenifallinlove.net/diary/diary.php?firztlove:16:4:2006:103511

( แล้วก็มีคนเม้นให้ด้วยว่า )

แล้วรู้ไหมทามไม่ฟ้าหลังฝนถึงงดงาม
ก็เพราะความรักของท้องฟ้าที่บอกกผ่านมายังสายฝนเป็นรักคิดถึงที่ไม่มีเงื่อนไข
เพราะเป็นรักที่เมื่อถึงเวลามันก็จะมาเอง
เพราะฉะนั้นอย่าไปเฝ้ารอที่จะเจอกับความรัก
อย่าไปเพ้อกับความรักที่หมดหวัง
อย่าทุ่มเทกะหัวใจที่ผูกพัน
เพราะหากวันใดฟ้าไม่ส่งฝนมาผืนน้ำกะพื้นดินจะเป๋งคนที่เสียใจที่สุดนะ

ปล. ชอบเรื่องนี้มากๆ เลยนะ ซึ้งดี
เราว่าตอนนี้เราเหมือนท้องฟ้านะ เริ่มห่างออกไปจากเพื่อนๆ ไงไม่รู้แหะ
แต่ช่างเหอะ พอเปิดเทอมก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว

คิดถึงเพื่อนๆ จัง

คนที่เคยดูฟุตบาสเก็ตก็คงจะรู้ดีนะ
ว่าในมีความเชื่อเรื่องของปีที่ 13 นั่นก็คือปีแมว
เราเองก็ชอบเคียวมาก ๆ เลย เคียวน่ารักดี แล้วก็ชอบมาก ๆ ด้วย

เรามาดูลักษณะของคนปีแมวกันดีกว่า

คนที่เกิดในปีวิฬาร์ (แมว)

ถึงแม้ว่าในความเป็นจริงแล้วจะไม่มีปีแมวอยู่ใน 12 นักษัตร
(เนื่องจากแมวโดนหนูหลอกตามตำนาน 12 นักษัตร)

แต่ถ้าเกิดมีปีแมวจริงๆ ล่ะก็ คนที่เกิดปีแมว น่าจะเป็นคนที่ดื้อ โมโหง่าย ไม่เชื่อฟังใคร
กล้าหาญและเชื่อมั่นในตัวเอง รักอิสระแต่ขี้เกียจ รักสวยรักงาม และรักความสะอาด

คนที่เกิดปีแมวน่าจะไปได้ด้วยดีกับคนที่เกิดปีฉลู (วัว) ปีเถาะ (กระต่าย)
แต่ไม่กินเส้นกับปีชวด (หนู) และอาจจะหวาดกลัวคนที่เกิดปีกุน (หมู หรือหมูป่า) อยู่ก็ได้

เป็นไง ตรงกะนิสัยของเพื่อน ๆ หรือป่าว...?
ถ้านิสัยเราละก็...ลองมาคบเป็นเพื่อนดูก็จะรู้เอง 555

สำหรับเรื่องที่แมวโดนแกล้ง

ก็นานมาแล้ว วันหนึ่งพระเจ้าตรัสกับพวกสัตว์ว่า
"พรุ่งเน้เราจะขอเชิญทุกคนมาร่วมงานเลี้ยงฉลอง แล้วก็ห้ามมาสายด้วยนะ"
เมื่อได้ยินดังนั้น เจ้าหนูจอมซนก็ไปโกหกแมวข้างบ้านว่า
"งานเลี้ยงจะจัดวันมะรืนนี้"

วันต่อมาเจ้าหนูก็ขี่หลังวัว และกระโดดลงบนพื้นก่อนจะถึงงานเลี้ยง
จากนั้นเจ้าวัวก็ตามมา เจ้าเสือโคร่งก็ตามมาติด ๆ
และงานเลี้ยงครั้งนั้นก็สนุกสนานจนถึงเช้า โดยไม่มีเจ้าแมว


...THE END...